Ebru Okur Kırçiçek

Ağlamak, umutsuz çaresizliklerin ihtiyacıydı.
Reklam
Bedenleşmiş her Çi’nin yaşamaya hakkı vardı, insansı parazitler bunu mutlaka anlayacaklar ya da kendi saygısızlıklarında yok olacaklardı…
Bir varlığa seçenekleri olduğunu, hayatın olasılıklar içinde var olduğunu göstermek onu özgürleştirmekti.
“Bir bakteri gibi üst üste yaşıyorsunuz, size nefes veren ağaçlar yok. Bu ilkel binaların, zehirli mantarlar gibi şu zavallı su birikintisinin etrafını sarmış olması dehşet verici.”
Savaşa hazırlanan birinin, düşünceleri tartışmaya ne vakti ne de odağı olurdu!
Reklam