Stefan Zweig'ın yıllar önce okuduğum satırları aklıma geldi. Uçakların icadı Zweig'ın neslini çok heyecanlandırmış, dünyada savaşların sonunun geldiğine inandırmıştı. Uçaklar havadan uçtuğuna göre sınır falan tanımazdı ki. Dolayısıyla sınırlar yok olacak, barış gelecekti.
Ama o nesil birkaç yıl sonra uçakların gökten bomba yağdırarak Avrupa'yı yıktığını görmenin şokunu yaşamıştı. Entelektüel iyimserliğe karşı,politik gerçek...
Son zamanlarda iyice geliştirmeye başladığım anarşist ruhumla "Ah şu devletler !" diye düşündüm. "Yapay sınırlarla insanları bölen, acılarının kaynağı devletler."
Ve birden gördüm. İçimden yükselen çığlığı zorlukla bastırdım. Elimle ağzımı kapattığımı fark ettim.
Buradaydı işte. Elimdeydi. Sararmış bir nota kağıdına, hala solmamış olan çini mürekkeple yazılmıştı. Ve üstünde şunlar yazıyordu:
" Serenade für Nadia "
Maximilian Wagner