Biz de, bütün düşüncelerimiz, bütün duygularımızla öylece akıp gidiyoruz. Dünkü ben, büğün yine var mı? ben dünkü adam mıyım? bilemiyorum. Yapayalnız, sanki çırılçıplak kalıyoruz dünyanın ortasında, tutunacağımız bir şey, dayanacağımız bir şey yok, kendi kendimize de tutunamıyor, kendi kendimize de dayanamıyoruz. Her şeyden çok kendimizin geçici, kendimizin değişici, kendimizin vefasız olduğunu anlıyoruz da onun için. Dışarıdan değil içeriden, içimizden kavrıyoruz bunu.