Tella durduğu açıdan yalnızca Dante’nin göğsünü görebiliyordu ama onun bir savaşçı gibi göründüğünü hayal edebiliyordu… Gökten henüz kayıp düşmüş hınç dolu bir yıldız gibi giyinmiş ve bir ilahı andıran bütün o görkemiyle üstsüz halde dikiliyordu.
Tella kendini Dante gibi birine bırakıp kaybolmanın ve onun kendisini bulacağına güvenmenin nasıl bir his olacağını öğrenmeyi ne de isterdi. Ancak, güvenebileceği tek kişi yine kendisiydi.