Doğum günüm takvimde yalnızca bir yaprağın daha düşmesi değil artık.
Bu kez başka.
Sanki eski adımlarımın tozunu silkeleyip aynanın karşısına ilk kez gerçekten ben çıkmışım gibi.
Yeni yaşım sadece
Bir şeyi fark etmem biraz zaman aldı
Potansiyel insanın içinde duran bir şey değil sadece. Aynı zamanda doğru yerde karşılık bulan bir şey.
Uzun süre kendime yüklendim. Daha iyisini yapabilirdim dedim, daha fazlasını zorlamalıydım dedim. Ama ne yaparsam yapayım, içimdeki o tam olmuyor hissi geçmedi. Yapıyordum, evet… ama olması gerektiği gibi değil.
Sonra durup daha net bir yerden baktım
Belki de sorun baktığım yerde değildi. Belki de ben, yanlış problemi çözmeye çalışıyordum.
Bunu kabul etmek kolay değil. Çünkü o zaman mesele daha -çok çabalamak- olmaktan çıkıyor ve -yön değiştirmek- haline geliyor. Ve yön değiştirmek en başa dönmeyi göze almak demek.
Ben de onu yaptım.
Şimdi her şey daha ham. Daha kırılgan. Daha belirsiz.
Ama ilk kez içimde bir direnç yok.
İlk kez yaptığım şeyle aramda mesafe yok.
İlk kez hayat beni bir yere sürüklemiyor
Bu kez ben bilinçli bir şekilde burada duruyorum...
İyi zamanlar, herkesin kendini olduğundan daha merhametli, daha sabırlı, daha güçlü gösterebildiği bir sahnedir. Sözler kolayca verilir, gülüşler cömertçe dağıtılır. Fakat hayat, o sahnenin dekorlarını bir bir indirdiğinde, geriye yalnızca çıplak karakter kalır. İşte o an, insanın gerçekte kim olduğu görünür olur.
Ve belki de bu yüzden, hayatın en zor anları, en berrak hakikatleri taşır.
Bu kırgınlık değil adı konmamış yas.1000Kitap
Bazı bağlar kopmaz.
Sadece insanın içine doğru çekilir.
Dışarıdan bakınca bitmiş sanılır,