Kollarıyla sardı beni. İkimiz de perişan hissediyorduk kendimizi. Mutlu olduğumuzu başka nasıl bilecektik, o zaman bile? Çünkü en azından biz buna sahiptik, bizi saran kollara.
Et çıktığında önceden kesiyorlar benim için, El becerim ya da dişlerim yokmuş gibi. Her ikisine de sahibim halbuki. Bana bıçak verilmemesinin nedeni de bu zaten.
Yağmurdandır bilirim, yağmur yağıyor yine
Kaçışamayan bütün yalnızlıklar üstüne
Üstelik mevsim ihtiyarlaşmış sonbahar
Deminde ekşimiş yapraklar ilişir göz bebeklerime