Gerçi hayat bana öğretmişti ; kul kurar ,felek gülerdi. Her ilmeğini planlayarak ördüğünüzü sandığınız atkı , gün gelir boynunuza dolanıverirdi. Ölüm diye bir şey vardı çünkü. O varken yarın ne demekti , planlar neye yarardı.
İşlediğim suçlardan çok daha fazla zorlaştırdı hayatımı. Çünkü suç saklansa da, suçluluk kalır. Yastigin üzerinde uykusuzluk lekesi, kalpte kimliği meçhul ağrı, kursak da bekleyen taş gibi kalır. Bende de kaldı.