Sendin gökyüzündeki mavilik,
Ormandaki yeşillik,
Dağlardaki kahvelik,
Fark etmedim bile renklerin solduğunu.
O kadar yavaş gittin benden.
Nefesimin acı verdiğini,
Etrafın grileştiğini fark etmedim.
Benden gelmemeye gittiğini, benimse senden hiç gidemediğimi fark etmedim.
Karanlıkta kalmış gibiyim aydınlığın içerisinde. Belkide mahkum olmak budur, bir ele ihtiyaç duymak budur. Buruk bir kalbin çağrısıdır bu. Hem imkansız hemde kolay olan bu uzun yolda sana ihtiyaç duymaktır bu.
Her şeye 'olsun' diyebilmek kadar cesur ve umursamaz olmak istiyorsun ama nafile;anılar yutuveriyor insanı,hemde acılarından yurkunamaz haldeyken.söylemeye hep devam etmeniz dileğiyle......