“Zamansız geliyorsun aklıma gece ve gündüz, ayrımsız. Ya bir ışığın ortasında dağıtıyorsun aklımı, ya da bir gecenin bilmem kaçında bölüyorsun uykumu.
Ya gözlerin geliyor aklıma, ya da hayalin çıkıyor karşıma.
Unutuyorum unutmasına da
Sen’i değil, senden başka her şeyi!
Seni çok seviyorum.”
Aşkı yanlış insanlarda,
Yanlış duygularda,
Yanlış zamanda aramışım.
Meğer aşk seni beklemekmiş
Bunca zaman…
Ah! Gerçek aşk ve sevgi…
Senin gözlerinde,
Senin sarılmalarında,
Senin sevgindeymiş…
Sen tepeden tırnağa aşkmışsın.
Aşkın vücut bulmuş haliymişsin meğer…
Hani derler ya,
Nefes her alan canlı…
Sebepsiz yere,
Durduk yere,
Anlamsızca hatta manasızca…
Ağlamaz diye.
Her nefes alan canlı…
Sebepsiz yere,
Durduk yere,
Anlamsızca hatta manasızca…
Da ağlayabiliyormuş….
Yeni sayfa açmak gerek insana!
Yeni bir sayfa,
Yeni bir ev,
Yeni bir şehir…
Yeni bir hayat,
Yeni bir kendin…
Bu kayboluşluğun içerisinde
Yeni bir ben gerek insana.