Biriyle tam bir ilişki kurabilmen için önce kendinle ilişki kurabilmelisin. Eğer kendi yalnızlığımızı kucaklayamazsak, inzivaya karşı kalkan olarak başka birini kullanırız.
Allah Hz. Âdem'i yarattı. Ondan gelecek tüm insanların ruhlarını belinden döküp huzuruna çıkardı. Bizden söz aldı. "Ben sizin Rabb'iniz değil miyim?" dedi. Bizler de "Evet, sen bizim Rabbimiz'sin" dedik. Sonra da melekleri şahit tuttu bu söze. Sonradan inkâr edemeyelim diye. İşte insanoğlu, ezelde Allah'a böyle söz verdiği için dünyada da hep onu arar. İnkâr etse de unutmuş gözükse de ruhu hep O'nu ister. Tıpkı annesini görüp ayrılan çocuk gibi.
Şu dünyada kalbine ne yerleşmişse, neyin sevgisi Allah'tan üstün gelmişse ve vazgeçemiyorsa onu söküp at kalbinden. Dolu kalbe Allah yerleşmez. Yaradana yer aç ki fâni olandan Bâkî olana yönelebilesin.
Nefesi boş şeylere harcama sakın. Geçmişi düşünüp durursan, olduğun yerde sayarsın. Geleceği düşünüp hayal kurarsan, uzun emelli olup sukut-ı hayale uğrarsın. Bu anı yaşayacaksın. İçinden 'ALLAH' de her daim.