Elif Damla Günal
@edamla
Reklam
Winston, bireyselliğin yok edildiği, zihnin kontrol altına alındığı, insanların makineleştirildiği, Büyük Birader tarafından yönetilen Okyanusya isimli bir ülkenin vatandaşıdır. Bu ülkede iktidar ile ilgili karşıt düşüncelere sahip olmak suçtur, sevişmek suçtur, aşık olmak, günlük tutmak ve hatta istediğin herhangi bir sokakta dolaşmak bile suçtur. Evlerde hükümet tarafından sürekli izlendiğin Tele-ekranlar vardır. Bu ülkede insanlar bir anda ortadan kaybolur ve geri kalan herkes o insanlar hiç var olmamış gibi davranmaya, yaşamaya başlar. Tüm bu korkunç düzenin içinde Winston, partinin bir gün iktidardan gittiği bir dünyayı hayal etmeden duramaz. Var olan düzeni eleştirmeden, bunu değiştirmek için bir şeyler yapma umudu taşımadan edemez. Bu yolda hayatını riske atmayı bile göze alır ama Büyük Birader'in bundan çok daha kötüsünü yaptığından habersizdir.
Kitabın konusunu okurken bir miktar gülümsemiş olmalısınız çünkü bu hikaye size bir yerden tanıdık geliyor değil mi?
Sevgili George Orwell 1948 yılında geleceğe dair bir distopya yazdı, bir öngörü de bulundu. Totaliter rejimin yaklaştığını biliyordu adam, bunu anlayacak, öngörecek kadar akıllıydı besbelli. İnsan kitabı okuyunca bu akla hayran kalmadan edemiyor.
Okurken kitabın içine girip Winston oluyorsunuz. Hoş bu günlerde hangimiz bir Winston değiliz ki?
Kitapta bu totaliter rejim o kadar güzel ve detaylı anlatılmış ki kendinizi o dünyanın, Okyanusya'nın bir vatandaşı sanıyorsunuz. En az Winston kadar ürküyorsunuz her şeyden. Onun sokaklarda gezerken yaşadığı tedirginliği siz sayfa çevirirken yaşıyorsunuz. Sanki her an bir düşünce polisi ensenizde bitecekmiş gibi geliyor. O denli mükemmel bir dile sahip. Kitap için hiç kuşku duymadan bir başyapıt diyebilirim. Üstelik hiç eskimeyecek, etkisini kaybetmeyecek bir
Bir tiryaki olarak bırakmama yardımcı olur belki diye alıp okudum. İçeriğinin ilk amacı insana bir uyuşturucu bağımlısı olduğunu kabul ettirmek aslında. Diğer bir amacı da bırakma yolunda ilerlerken yanlış bildiğimiz bazı şeylerin doğru yapılış şekillerini öğretmek. Gerçekten fikirleri değiştirmek konusunda oldukça başarılı bir kitap ama sigarayı bırakmayı içten bir şekilde istiyorsanız tabi ki. Bir ay sonra geröekten işe yarayıp yaramadığı ve bırakıp bırakmadığım konusunda yorumuma bir güncelleme yaparım.
Edit: Bugün tam bir ay oldu sigarayı bırakalı. İlk beş gün büyük yoksunluk çektim ama ondan sonra yavaş yavaş azalmaya başladı bu yoksunluk hissi. İki kilo aldım. Şimdi gün içinde neredeyse hiç aklıma gelmiyor sigara. Sadece aralarda "ah be bir sigara yakmak vardı şimdi" diyorum. O histe 30 sn içinde geçiyor. Yine de güzel günler geçirdiği eski bir dostu özler gibi özlüyor insan...
Edit2: Bırakalı iki ay oldu ama acayip özlüyorum sigara içmeyi. He bir de 5 kilo aldım. Bıraktığıma pişmanım ama iki aydır içmiyorum, bu saatten sonra da tekrar içmem hayatta diyorum ve geri başlamıyorum. Bütün gün oturup sigarayı düşünmüyorum ama özellikle geceleri çok aklıma geliyor. Ulan şimdi bir sigara yakmak vardı diyorum.
Edit3: 12 gün sonra bırakalı tam altı ay olacak. Anladım ki sigarayı tamamen kafandan atmanın eşiği dördüncü aymış. Dört ay kadar sigarayı düşünmeye devam ettim ama son iki aydır aklıma gelmediği gibi bir de kokusundan rahatsızlık duyuyorum. Kendimi daha sağlıklı hissetmiyorum ama daha kaliteli hissediyorum. Ve daha özgüvenli... Kitap sigarayı bırakma aşamasında yemin etmenizi istiyor. Ben o zaman büyük bir yemin etmiş ve sonra pişman olmuştum ama iyiki o yemini etmişim. Yoksa içerdim ve asla bırakmazdım. Beni tutan o yemin oldu. Şimdi ise yemin olsun ya da
