e d a
@edanurtt
Sen bana yaşamak istemeyi öğrettin, Rowan. Hayatta kalmayı ya da var olmayı değil… Gerçekten yaşamayı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Seni sahiplendim, Rowan Whitethorn. Ne dersen de, nasıl itiraz edersen et, seni dostum olarak sahiplendim.
“Gölgeler Kraliçesi”, Cam Şato serisinin dördüncü kitabı olarak, serinin dağınık gibi görünen hikaye kollarını bir araya getirmeye başlayan bir köprü görevi görüyor. Özellikle önceki kitaplarda farklı yönlere dağılan karakterlerin yavaş yavaş ortak bir çizgide buluşması, okura "nihayet başlıyoruz" dedirten bir his bırakıyor. Bu yönüyle tatmin edici bir ilerleme sunsa da, temposunun zaman zaman düşmesi ve bazı bölümlerde hikayenin ivmesini kaybetmesi dikkat çekiyor.
Kitabın başlarındaki Mason bölümleri, açıkçası oldukça yavaş ve okuma isteğini baltalayacak düzeyde sıkıcıydı. Özellikle serinin daha önceki kitaplarına alışkın olanlar için bu bölümler, sabır gerektiriyor. Ancak ilerleyen bölümlerde karakterlerin yollarının kesişmesiyle birlikte anlatım yeniden canlanıyor ve okuru içine çekmeyi başarıyor. Finalde, ilk üç kitapta atılan adımların meyvesini görmek tatmin edici bir duygu bırakıyor.
Her ne kadar bazı sahneler “hafif saçmalamışlar” dedirtecek düzeyde abartılı ya da zorlama olsa da, serinin bütününe olan katkısı ve olayları toparlama gücü sayesinde bu detaylar tolere edilebiliyor. Sarah J. Maas, karakter gelişimi konusunda her zamanki gibi başarılı ve duygusal geçişleri güzel bir dille yansıtıyor.
İki günde bitecek kadar akıcı bir kitap olması da, yazarın kaleminin hâlâ gücünü koruduğunu gösteriyor. Seriye emek vermiş okurlar için bu kitap, bir dönüm noktası gibi hissettiriyor. Hem eski karakterlerin hem de yeni isimlerin bir araya gelişiyle, serinin asıl hikayesinin başladığı yer burası olabilir.
