Kimi zaman bir kapının eşiğinde beklerken kendi iç sesine sorarız “Bu kapı neden açılmıyor?” Daha da önemlisi “Anahtar kimde?”
Çoğu zaman cevabı uzaklarda ararız. Birinin bizi görmesini, birinin kapıyı açmasını içten içe bekleriz.Oysa çoğu zaman o anahtar nerededir biliyor musun? Cebimizde evet evet bizim cebimizdedir.
Farkında bile olmadığımız bir iç cepte, belki çocukluktan kalma bir korkunun dikişinde, belki başkalarının sesiyle şekillenmiş bir utancın kıvrımında saklanmış bulunmayı bekliyordur.
Belki de önce kendi iç kapını açmalısın.
Kalbini, sesini, ihtiyacını, kırgınlığını,
birer odaymış gibi bir bir gezip dinlemelisin.
Unutma ki bazı kapılar dışarı açılmaz, içe doğru açılır. Ve işin sırrı şudur ki anahtarı başkasında aramaktan vazgeçtiğin gün, iç kapılar kilit sesine bile ihtiyaç duymadan aralanır.
O halde hadi uyan. Cebindeki o görünmeyen anahtarı fark etmeyi, önce kendi kilitlerini açmayı unutmadan.
Günaydın🧚🏻🌺