Didenur Ataş
@edidx
32 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Bir gün öleceğimi bilerek yaşamak, her zamankinden daha ağırdı artık...
Reklam
Kimselere büyük yerler vermeyi beceremiyordum hayatımda. Bu yüzden kimsenin gidişi geride kocaman esmer boşluklar bırakmıyordu.
Kendisi ya da bir başkası olma hakkının elinden alındığını fark ettiğinde geri dönmek için geç kalmıştı.
İnsan en çok unutulmaktan korkuyor olmalıydı. Belki ölmekten bile daha çok. Kendi ölümünü düşünen hemen herkes, geride bırakacaklarğının ne kadar Üzüleceğini, ne zaman gözyaşı dökmekten vaz geçerek gideni tamamen unutup sanki hiç olmamış gibi yaşamaya devam edeceğini kurar kafasında. Yer yüzünde bir minik değişiklik yapamamış, küçücük bir iz olsun bırakamamış biz sıradan insanlar, bedenimizle olmasa bile ismimizi ölümsüz olabilmeyi isteriz için için. Çok korkarız silinip gitmekten, unutulmaktan.
Ölüm vazgeçişlerin en katmerlisi, kahramanlığa giden yolun kestirmesiydi. Kısa olduğu için kestirmeydi elbette, yoksa kolay olduğundan değil.
Reklam