Yaşasaydı göreceği çok zulüm olacaktı.
İyi ki görmedi, iyi ki yaşamadı dedi Zweig.
İnsan annesinin ölümüne şükreder mi? İşte o dönem insanlığın karanlığı bu duruma şükredecek seviyedeydi.
Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?