Alışılmadık Bir Teklif: Yalnızlığı Paylaşmak
Kent Haruf'un kaleminden çıkan 
Ruhların Sonbaharı, yaşlılık, yalnızlık ve toplumsal baskılar üzerine kurulu sade ama derinden etkileyici bir hikayeye sahip. Hikayesi sakin ama duygusal yükü ağır ve bununla birlikte akıcılık konusunda da açıkçası 5-10x hızında okunabilecek bir kitap.
Hikaye yetmişli yaşlarındaki iki dul komşu olan Addie Moore ve Louis Waters arasında geçiyor. Bir akşam Addie, komşusu Louis’in kapısını çalar ve ona alışılmadık bir teklifte bulunur: Geceleri aynı yatakta uyumak. Ancak bu teklif cinsellik içermez, Addie’nin tek isteği, karanlık çöktüğünde çöken o ağır yalnızlığı birinin varlığıyla ve sohbetiyle dağıtmaktır. "Geceler en kötüsü, öyle değil mi?" diyerek Louis’e yaklaşan Addie, aslında insani bir yakınlık arayışındadır.
Kitabın en çarpıcı yönlerinden biri, bu masum dostluğun küçük bir kasabada yarattığı yankıdır. Kasaba halkı bu durumu dedikodu malzemesi yaparken, asıl direnç karakterlerin yetişkin çocuklarından gelir. Louis’in kızı Holly ve özellikle Addie’nin oğlu Gene, bu ilişkiyi utanç verici ve uygunsuz bulurlar. Addie’nin torunu Jamie’nin bir süreliğine onlarla kalmaya başlaması, hikayeye yeni bir soluk getirir. Louis, Jamie ve barınaktan sahiplendikleri köpek Bonny ile kurulan bu geçici aile tablosu, yaşlılığın sadece kayıplardan ibaret olmadığını, her yaşta yeni başlangıçların mümkün olduğunu gösterir.
Kitabın sonu, fiziksel mesafelerin bile paylaşılan o derin bağı tamamen koparamayacağını zarif bir şekilde öğretiyor çünkü Addie ve Louis, gece geç saatlerde gizli telefon görüşmeleriyle birbirlerinin ruhlarına dokunmaya devam ederler. Kitap ciddi bir duygusal yoğunluk barındırmıyor ama kitabın sonu beni oldukça etkiledi açıkçası. Sanırım bu kitabın veya yazarın olayı bu; derinden ve oldukça basit bir şekilde sizde yer ediniyor. Bazı
Kent Haruf'un kaleminden çıkan Ruhların Sonbaharı, yaşlılık, yalnızlık ve toplumsal baskılar üzerine kurulu sade ama derinden etkileyici bir hikayeye sahip. Hikayesi sakin ama duygusal yükü ağır ve bununla birlikte akıcılık konusunda da açıkçası 5-10x hızında okunabilecek bir kitap.
Hikaye yetmişli yaşlarındaki iki dul komşu olan Addie Moore ve Louis Waters arasında geçiyor. Bir akşam Addie, komşusu Louis’in kapısını çalar ve ona alışılmadık bir teklifte bulunur: Geceleri aynı yatakta uyumak. Ancak bu teklif cinsellik içermez, Addie’nin tek isteği, karanlık çöktüğünde çöken o ağır yalnızlığı birinin varlığıyla ve sohbetiyle dağıtmaktır. "Geceler en kötüsü, öyle değil mi?" diyerek Louis’e yaklaşan Addie, aslında insani bir yakınlık arayışındadır.
Kitabın en çarpıcı yönlerinden biri, bu masum dostluğun küçük bir kasabada yarattığı yankıdır. Kasaba halkı bu durumu dedikodu malzemesi yaparken, asıl direnç karakterlerin yetişkin çocuklarından gelir. Louis’in kızı Holly ve özellikle Addie’nin oğlu Gene, bu ilişkiyi utanç verici ve uygunsuz bulurlar. Addie’nin torunu Jamie’nin bir süreliğine onlarla kalmaya başlaması, hikayeye yeni bir soluk getirir. Louis, Jamie ve barınaktan sahiplendikleri köpek Bonny ile kurulan bu geçici aile tablosu, yaşlılığın sadece kayıplardan ibaret olmadığını, her yaşta yeni başlangıçların mümkün olduğunu gösterir.
Kitabın sonu, fiziksel mesafelerin bile paylaşılan o derin bağı tamamen koparamayacağını zarif bir şekilde öğretiyor çünkü Addie ve Louis, gece geç saatlerde gizli telefon görüşmeleriyle birbirlerinin ruhlarına dokunmaya devam ederler. Kitap ciddi bir duygusal yoğunluk barındırmıyor ama kitabın sonu beni oldukça etkiledi açıkçası. Sanırım bu kitabın veya yazarın olayı bu; derinden ve oldukça basit bir şekilde sizde yer ediniyor. Bazı
İnsan yanlış giden her şeyi düzeltemiyor
İnsanlar acıları atlatmayı bilirler.
Bu, yaşımız ne olursa olsun özgür olma kararıdır
Ben kararımı verdim, insanların ne düşündüğünü umursamayacağım. Zamanında, hatta tüm hayatım boyunca bunu çok yaptım. Ama artık bu şekilde yaşamayacağım.
Ben zor geçen o akşamları atlatmaktan söz ediyorum, sıcacık yatakta uzanıp sohbet etmekten... Geceyi seninle evimde geçirirken yatakta birlikte yatmaktan... Akşamları kadar kötüsü yok. Sence de öyle değil mi?