"İnsan ezelde, yani bezm-i elestte Allah'ın huzurunda idi. Sonra bu dünyaya gönderildi, işte bu, ayrılıkların en büyüğüdür. Asıl vatanından, ait olduğu yerden, Rabbinden ayrılan insan ayrılık acısı ve elem çekmektedir. Ama çektiği özlemi başka şeylere yorar da bu dünyadaki şeylerle yetinmeye çalışır. İmanlı da olsa imansız da olsa, insanın içindeki o gizli sıkıntının sebebi Rabbinden ayrı oluşudur."
"Bu dünya her zaman tahammül edilesiydi ancak biz öyle bir zamanda doğmuşuz ki yaşanabileceklerin en zoru belki de. Mamafih, yaptığımız şey yaşamak değildi zaten, sabretmekti. Olabildiğince sabretmek. Olabildiğince Allah için sabretmek."
"Ve âşık odur ki, kim ne derse desin sevgilide kusur bulmaz, bulamaz.
Mecnun'a, 'Ey Mecnun, senin Leylan kara kuru bir kız, ne buldun ki onda' diyenler olduğunda Mecnun'un 'Ah Leylamı bir de benim gözümle görebilseydiniz' demesindeki sır gibi yaşanmalı aşk... "