Ben, çağımızda ruhsal sıkıntıların önemli bir kısmının, güzelliği yeterince idrak edememiş olmamızla alakalı olduğunu düşünüyorum. O kadar çok çirkinliğe muhatap oluyoruz ki bir süre sonra içsel kaynaklarımız tükenmeye başlıyor.
Bir şeyleri arkamızda bırakmak anlamına gelen ölümcül ilerleme metaforu, gerçek büyüme fikrini, yani bir şeyleri içimizde bırakma/tutma fikrini tamamen gizledi.