prangalı bir ömrü omuzlamak ağırdı
bir bıçağın sırtında yürüdüm yıllar boyu
sen yokken yüreğimin kulakları sağırdı
nazar boncuklarına mahkûmdu yalnızlığım
kâh hüzün çekti beni, kâh kan beni çağırdı
bu akşam tereddüdüm yine tuttu yakamdan
dertlerim aynı safta yürüyormuş benimle
sevinçlerim gözyaşı döküyormuş arkamdan
affıma yol bulamadım ne yabandan, ne yârdan
beni yalnız tabutum, taşım, toprağıma anlar