Unutmanın iki yolu vardı. Yıllar yılı bir kasa (hayal gücü ancak buna yetiyordu) canlandırdı hayalinde; gün bitiminde bir daha düşünmek istemediği görüntüleri, olayları, sözleri topladı, ağır çelik kapıyı açıp hızla içeri iteledikten sonra sertçe, sımsıkı kapattı. Ama bu yöntem etkili değildi: Hatıralar bir biçimde sızıyordu dışarı. Önemli olanın hatıraları depolamak değil yok etmek olduğunu anladı.
O sessiz biri, kitapları, karmaşık düşünceleri, şarkıları, kedileri, köpekleri, nostaljik olan her şeyi, resmi, doğayı, psikolojiyi, kahveyi, içten duyguları sever..