Konfor alanı bir sınır çizgisi gibi. Ne tamamen içindeyim ne de dışına çıkabiliyorum. Bir adım ileri atsam, bilinmezliğe açılan yeni yollar var. Bir adım geri atsam, eski düzenin tanıdık ama kısıtlayıcı güvenliği. Ve ben tam eşiğinde duruyorum.
Belki de en yorucu olan, hiçbir yöne hareket etmemek.
Bu yüzden cesaret etmek en doğrusu