Yol uzun.
Yol dumanlı.
Yol kıvrılıp kalıyor dağların yüreğinde.
Ayaklarım siyah, yorgun ve yalnız.
Yürümek nasil da ağır.
Yürümek nasil da tenha.
Ama kuşlar uçuyor göğünde düşlerimin.
Ama bahçeler yeşil .
Dağ çılgın ova sarhoş.
Ben bu illerde meczup.
Ben bu yolculuğun son elçisiyim.
Can toprakta tohum.
Can denizde kum..
Reklam
Hepimizin vardır kapanmayan yarası. Kursağında kalmış hayalleri... Ama ne olursa olsun hiç bitmeyen bir umudu tek sığınağı tek dayanağı... Belki ayakta tutan o umuttur. Belki de İnsanı insan yapan, duygulari bastıran, sevmeyi en güzel şekilde öğreten, saygıyı, sevgiyi, merhameti öğreten duygudur... Kimileri aşk kimileri sevda kimileri nefret kimileri kin... Derler de derler o mana yüklü duygulara. Daha sayamadığımız onca ifadelerin kurbanı olmuş yitiriyoruz bu aciz bedeni... Öldürüyoruz içimizdeki çocuk ruhunu.. o içten o masum bakışları...
Hayırlı geceler ☘️
E.Duran
Siradanlasmış bir günün yine sonuna gelmiş ve hala güzel günlerin umuduyla avutuyoruz Bu denli aciz bu denli yorgun bedeni... Akıllardan çıkmayan anlamsız düşünceler.. bitmek bilmeyen fikirler... Öyle iste. Hayat ne uzuunn ne kısa. Yasayabildigin kadardır hayat. Sevinç mutluluk gözyaşı sitem özlem hasret... Belki de daha sayamadığım duyguların içinde boğulmuş gidiyoruz. Belki de tüm duyguları içine atmış tüm acıyı gömmüş tüm sevinçleri boğazında dugumlenmis bir hayatın son matemindeyiz... Hayat işte. Yaşamasını beceremedigimiz bir avuc yer...
E.Duran