Tüm çaba unutulmak için miydi?
Nedendi peki bu kadar azim, hırs, sevinç, mutluluk?
Belki de kalbimiz,
hiç sahip olamayacağı bir geleceğin peşinde koşuyordu.
Gölgemizden kaçarken
kendi ışığımızı söndürdük fark etmeden.
Bir adım daha umut dedik,
iki adım sonra yorulduk,
ama yine de geri dönemedik başladığımız yere.
Belki anıları taşıyan bizdik,
ama yük eden kaderdi.
Ve şimdi soruyorum kendime:
Kayıp mıydı,
yoksa yalnızca büyümenin başka bir yüzü mü?
E.Orman