Hayatı bir trene benzettiğim zamanlar olmuştu. Hızlı bir trene… Biz insanlar o tren üzerimizden geçerken hep yerinde sayıp, her gün biraz daha aşınan tren raylarıydık. Hayat üzerine aldığı yükleri her seferinde biraz daha ağırlaştırarak üzerimizden geçip gidiyordu. Yine de o trenin hareket edebilmesi için bizim varlığımıza ihtiyacı vardı.