İyi bir insan değildim ve iyi biri olmamak, iyi biri olmaktan daha acısız geliyordu çünkü siz kötüydünüz ve siz kötüyken kimse sizden daha fazlasını bekleyemezdi.
Kendimi kurtarmak istediğim her duygudan kurtarmış,kaçmak istediğim her duygudan da kolayca uzaklaşabilmiştim ama bazen içimdeki duygularıma söz geçiremediğim zamanlarım olurdu ve o zamanlar da ne yapacağımı bilemeyerek sadece oturup geceyi izlerdim.
Gideceğim yolların sonunu çok iyi biliyordum ama o yollarda yürürken yaşayacaklarım ve yaşatacaklarım hakkında hiçbir fikrim yoktu. Dikenler bedenime batabilirdi,düşebilirdim ve tekrardan kalkıp koşabilirdim; çiçek bahçelerinde yürüyebilirdim,gökyüzüne sarılabilirdim ve bir an bile tökezlemeyebilirdim. Yürürdüm belki de arkama bile bakmazdım; beni durdurabilirlerdi ama ben yine de koşmaya devam edebilirdim.
Nasıl yollardan yürüyeceğimi ve neler yaşayacağımı bilmiyordum ama bütün yolların tek bir sona bağlanacağının farkındaydım. O sonu yazmak için ilerliyordum,o son ise benden kaçmak için elinden geleni yapıyordu