Doğuya gidiyoruz ama kimden veya neden ksçtığımızdan pek emin değilim. Veya hiç kimseden kaçmıyoruz. Belki de gelecekten kaçıyoruz. Kaderimizden. Büyümekten, yaşlanmaktan. Parçaları toplamaktan. Sanki kaçarsak, hayatlarımıza devam etmek zorunda kalmayacakmışız gibi.
Bir insanın doğumunun ailesini tanrılaştırdığını söylediği güne dönelim. Hayatınızı onlara borçlusunuzdur, onlar da sizi kontrol ederler.
Sırf daha iyisini istediğin için rüştünü(erginlik) ispat ettiğin anda şeytan ilan edilirsin.
Tek başına gülerken neden kendini salak hisseder de insan, sonra da genellikle kendini ağlarken bulur? Nasıl olur da sürekli değişime uğrarken, hala aynı ölümcül virüs olabilir ?