TÜRKMÜTEFEKKİRLERCEMİYETİÜYELERİNDENBİRİ
@efeac
1998
20 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İlk defa kitabı bitirmeden inceleme yapıyorum. Fakat baktığımda bunu ilk yapan olmadığımı gördüm. Ve herkese hak verdim.
Kitabı 10 sayfa okudum daha ve baktım ki gözümden yaşlar geliyor. Hevesi o kadar güzel anlatmış ki şu sözlerle dayanamadım ve gözlerim doldu ilk defa bir kitabı okurken.
'' şimdilerde cehalete, nefrete, öfkeye, kin gütmeye, kavgaya, linçe, itibarsızlaştırmaya, cephelere sürülmeye, meydan okumalara, yangınlara, mermilere, bombalara, intikamlara, aşağılık duygusuyla gelen gaddarlığa, rövanşlara, baskıya, felsefesizliğe, devletin ve sürülerin yumruğuna ve her zeminde şiddetin pornografisini hazmetmeye her an her dakika alıştırılan bu insanlar arasında "sözün hükmü kalmadı" dememi bekliyorsun benden ama demeyeceğim.
Çünkü...
"O bir kişi"nin bu cümlelere halen ihtiyacı var.
O bir kişi için varım ben.
O bir kişi için yazıyorum halen.
Hevesini asla yitirmek istemeyen ve nefesini bu dünyanın masumları için kullanmaya kararlı o tek bir kişi için hepsi:
Yani senin için...
Yazıyorum."
Daha 4 yazını okudum sadece ama çok yoğun duygular içerisindeyim.
Daha 10-15 sayfada unuttuğum duyguları yaşattın bana.
Şimdiden kitabı bitirmeye kıyamıyorum.
Her şey için teşekkürler Ozan Önen.
Dipnot: kitabı elimde gören babam o ne deyip yaklaştı, ismini okudu dışından "babam beni şahdamarımdan öptü demek, babaların ne yapacağı belli olmaz işte böyle gel ben de öpeyim seni" diyerek boynumdan öptü. Beni çok sevdiğini bilsem de bir kere bile seni seviyorum demeyen kişiden böyle bir hareket görmek çok duygulandırdı beni,arkadasından baktım kaldım öylece. Ne kadar şanslı olduğumu düşündüm sonra. Hayatım boyunca unutamayacağım bir an olarak kalıcak.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnceleme, kısa bir özet ve kendi fikirlerimden ibarettir. Spoiler içerir.
Yazar yabancılaşmayı gayet güzel aktarmıştır. Hatta son kısımda ölümü bile kolayca kabullenir, ölmeme fikrindeki ufacık umudu onu rahatsız eder. O zamana kadar her şeyin önemsiz olması gibi- evlenip evlenmemesi, annenin ölümü, bir adamı
öldürmesi- bu fikir de artık onun için önemsizdir. Olağandır.
Dili çok akıcı ve sadeydi. Betimlemeleri oldukça güzeldi. Kafamda çok ayrıntılı canlandı bütün karakterler, mimikler vs. Genel olarak insanın, nasıl yabancılaştığına değinen güzel bir kitap. tavsiye ederim.
Ruh haliniz kötüyse lütfen kitabı okumayı ileri bir tarihe erteleyiniz.
Bu kitap, mustarip bir ruhun iç çekişlerinin romanıdır.Edebiyat
''Annem de, babam da bana gerekli eğitimi vermediler. Yaşamak için demek istiyorum. Bana yaşamasını öğretmediler. Daha doğrusu, bana her şeyin öğrenilerek yaşanacağını öğrettiler. Yaşanırken öğrenileceğini öğretmediler. Ben de kolayca razı oldum bana öğretilen bu yanlışlara. İnsan, kendi bulurmuş doğru yolu. Ben bulamazdım. Bana, başkalarına gösterdikleri basmakalıp yolları öğrettiler. Başka türlü bir itinayla tutmalıydılar beni. Daha fazla değil, farklı. Normal bir insan olmaya zorladılar, bana boş yere vakit kaybettirdiler. Olmayınca da, anormal dediler. Ben de kendimi anlamadım: bütün hayatım boyunca normal bir adam olmaya çalıştım. Arkadaşlarla geneleve gittim, müstehcen romanlar okudum ve sokakta genç kızların peşinden gittim. Hiçbirinde tutarlılık gösteremedim. Bunun üzerine anormal olduğuma karar verdiler. Onlara biraz olsun benzeyebildiğim ölçüde kendimi mutlu sayıyordum. Kendimi onlardan ayırmasını beceremedim. Hitler, genel yatakhanelerde işçilerle kalırken bile onlardan ayrı olduğunu hisseder, onlara yaklaşmazmış. Bende böyle bir içgüdü yoktu. Sınıfta toplanıp müstehcen resimleri seyrettikleri zaman, onlardan uzaklaşmak gerektiğini bilemedim. Oysa, onlar gibi hissetmiyordum. Duyduğum bu yabancılığı, onlardan geri kalmak diye nitelendirdim ve nefes nefese onlara yetişmeye çalıştım. Bu bakımdan yakınmaya hakkım yok. Onlar gibiydim.''
Syf 611
Bir kitap düşünün ki yukarıdaki gibi bir paragrafa sahip olsun. Bir kaç cümleyle ne kadar da güzel özetlemiş içinde bulunduğumuz tekdüzeliği.
Normal olanlar ve diğerleri.
Üniversite hayatım boyunca 3. Deneyişimde sonunda bitirdim kitabı. Ve ilk 2sinde kesinlikle Oğuz Atay'ı anlayamadığımı farkettim. Anlayabilmek içim insanın gerçekten belli bir takım duyguları ve düşünceleri deneyimlemesi gerekiyormuş.
Hayatımda
Sana istememen gerektiği öğretilmiş olan şeyleri yap.Edebiyat
Kitabın ilk sayfasını okuduktan sonra bıraktım ve ne okuyorum ulan ben diye sorguladım kendimi. Tekrar elime alıp okuduğumda sayfalar ilerledikçe içimde merak oluştu parçaları tamamlamak adına. Kitap,bilinmeyen bir olay ile başlıyor ve bu olay ile bitiyor. Aralardaki keskin zaman geçişleriyle soluk soluğa kalıyorsunuz gerçekten.
Güzellik algısı, markalaşma, sistemin bizi nasıl tekdüzeleştirdiğiyle alakalı çok güzel göndermeler mevcut.
Chuck palahniuk, içinde yaşadığımız tekdüze sabit hayatımızda karşılaşamıcağımız, önyargıyla yaklaştığımız olaylardan bahsediyor sürekli. Herkesin okuyamayacağı, sadece midesinin kaldırabileceğini düşünenlern okumasını tavsiye ettiğiim bir kitap, çünkü mide bulandırıcı kısımlar da yok değil.
Yazar; romanın ana karakterinin, hiç konuşmadan nasıl çevresindekileri inandırabildiğini, konuşmanın aslında inandırma kısmında zorluklar yaşatacağını da gizliden beynimize sokmaya çalışıyor gibi geldi. Belki de böyle düşünmek İSTİYORUM bilemedim :)
Kitabın kırdığım iki puanlık kısmına gelirsem de çok fazla kıyafet betimlemesi yüzünden '' tamam, anladık.'' dediğim yerler çok oldu. Ve kurgu biraz zorlama geldi, sanki romanda karakterlerin birbiriyle bağlantıları çok zorlama bir şekilde kurgulanmış.
Genel olarak yeraltı edebiyatına merakı olanların başucu kitabı olmasa bile sevebileceği bir roman.