Elimi tutuyor annem, avuçlarının içine saklıyor. Nasıl özlemişim! Sanki daha sabah evden çıkarken görmedim. Sanki onlarca yıl geçmiş elimi son tutuşunun üstünden. Hasret garip bir deniz; metceziri bol, ne kolay taşıyor.
Sonradan öğrendim tabii, bir tür hastalıkmış bu, dissosiyatif amnezi. Beyin, yaşadığı travmayı hasıraltı ederek, sahibini korumayı deniyor. Allah onu başımızdan eksik etmesin. Zaten beyin dediğin, böyle vefakâr çalışmayacaksa hiç çalışmasın daha iyi!
Kalbimin kapılarını açarken size, 'Ne olur beni incitmeyin, demedim. İnciteceğinizi çünkü, düşünmemiştim," demek istiyorum. Yapamıyorum. İçimden bir ses diyor ki bana, "İncitmiş biri olarak, incinmeyi de hak ettin elbet. Her kalp, diğerinin intikamını alır; herkes, başkalarının kırdıkları tarafından kırılır. Adaletin bu ilahi tecellisine ayılamadın mı?