efk
@efkca
Eski bir ruhla yeni bir destan yoğurma işi. İnsan değişmiyor. Destan hep belki de aynı destandır. Değişen görünüşlerin ve şartların içinde hep aynı insanın sabrı, zaferi, yenilgisi, tutkusu, doğurganlığı, ölüm karşısındaki soylu duruşu.
Allah'a inanmanın müjdesini taşımak, bu dünyanın dar ufuklarında boğulan insanlara başka dünyaların da varlığını müjdelemek demektir.
İnsanın gelişmesi kendini yaratması demek degildir. Belki varolan kendini yoğurmasıdır. Kendini işlemesidir. Yaratma bu gelişmeyi içermektedir, ama gelişme yaratmayı içermez. İnsanın kendinden, kendi gidiş ve tutumundan, sorumlu olması da kendini yaratması demek değildir.
Kültür, inanışta doğar. Sonra inkâr, bir tepki halinde belirir. İnanış öz, inkar tepkidir. Alıp götüren inanıştır. Tutan, alıkoyan, bağlayan inkârdır.