Kayıp, değişimden başka bir şey değildir. Evrensel doğa değişimden haz duyar, her şey ona boyun eğerek en iyi hâlini alır. Bu durum ezelden beri bu şekilde gerçekleşmiştir ve sonsuza kadar da böyle sürecektir. O zaman kastettiğin, her şeyin her zaman kötü olduğu ve her zaman da kötü olacağı, bunca tanrının bu şeyleri düzeltecek güçten yoksun olduğu ve dünyanın asla yok olmayacak bir kötülüğe mahkûm olduğu mu?
Her eyleminde, sanki bu hayatının son eylemiymiş gibi davranırsan her türlü ihmalkarlığı , aklın buyruklarından şiddetle nefret etmeyi, tüm ikiyüzlülüğü ve bencilliği, payına düşenden memnun olmamayı bir kenara bırakırsan kendini yüklerinden kurtarmış olursun.
Bu gelip geçici şeylere sahip olmakla kibirlenen veya kendisine ancak kısa bir süre için sıkıntı verebilecek bu şeylerden rahatsız olup kendini perişan eden budalalık etmez mi?