Şarkı susmuştur
Kirpik inmiştir
Söz kararmıştır
Gönül sessizliğin ruhuyla ile boyanmıştır
Yalnızlık şimdi iki kere üşütür insanı
Reklam
Neyden kaçtığımın farkında olmadan bir yokuştayım, kovalayan suratlar bir o kadar tanıdık yokuşun sonu da bir o kadar uzak. Vardığımı sandıkça kovalayan sayısı artar olmuş ya ayağım kayıp başa düşecem ya da tanıdığımı sandıklarımla yeniden tanımış olacam, yol o kadar uzundu ki ikisine de mecalim kalmamış..
Bu zincirden kurtulmanın çok acı bir yanı var
Esaretten beter hür olup ulaşamamak yanına
Ellerinde halen öldürdüğün aşığın kanı var
Kim nasıl girdi anlamış değilim kanına
Sevdiğini söylemek şimdi mi ayıp oldu
Doğduğundan bu yana sevmiyor mu âdemoğlu
Ben sana hâlâ açım sen ne ara doydun
Hükmüne karşı şiirden ince boynum
Kasvetimi besleyen havalar geldi,kimi kaçarken rüzgarın tozundan bana zevk veren tozların kalkışını izlemeyi özlemişim.Ruhumu doyururken bu gürültü elimde sıcaklığa meydan okuyan yarım kahvem ile içime çekiyorum huzurumu.Yine kendiliğinden dökülüyor kelimeler ağzımdan sokağın karanlığa arkamdan esen rüzgara gözüme kaçan tozlara rağmen buluyorum senden birkaç parça.Şimdilerde bekliyorum yağmuru oysa korkarken şimşeğinden yaşattığı gerilime olan tutkumu dindiremiyorum.İşte sende öyle bir konusun içimde...
Reklam