efsa

Çok şey istemedim hayattan. Sadece bir huzur istedim; adımı her an hatırlayan rüzgârlar, Ve yüreğimi unutturmayan küçük bir kasaba.
Edebiyat
Reklam
İnsanların hayat hikayelerini dinlemeyi seviyorum. Hangi bölümü okuduklarını, ne iş yaptıklarını, nelerle ilgilendiklerini... Her birinden kendime küçük bir parça alıyorum, ama bu parçaların en büyüğü hep ölümlere dair oluyor. Belki de beni en çok korkutan şeyi, başkalarının nasıl yaşadığını bilmek istiyorum. Kimi nasıl kabullenmiş, kimi nasıl vedalaşmış, merak ediyorum. Bir gün biri de benim hikayemi dinlerken aynı duyguları hisseder mi acaba, diye düşünüyorum. Belki bir gün biri, benim yaşadıklarıma bakıp kendi içindeki bir boşluğu doldurur. Belki bir anlık bir empatiyle, benim korkularımı anlar. Ve ben, bu düşünceyle biraz daha huzur bulurum.
1000Kitap
Bazen öylece durmak istiyorum. Ne geçmişin sesini duymak ne de geleceğin sorularıyla yüzleşmek… Sadece şu anın içinde, sessizce var olmak. Ama olmuyor. Çünkü geçmiş, ayaklarımda sürüklenen bir zincir gibi peşimden geliyor. Her adımda, her nefeste biraz daha yankılanıyor içimde. Bir zamanlar yaşadıklarım, unuttum sandıklarım, affedemediklerim… hepsi sırt çantam gibi omzumda asılı. Bir şeyleri bırakmak istiyorum aslında. Hafiflemek, özgürleşmek… Ama kendi ellerimle tutuyorum o yükü. Belki alışkanlıktan, belki korkudan… Bilmiyorum. Tek bildiğim, geçmişimi bırakmaya çalışırken onu daha da sıkı kavradığım. Çoğu zaman geçmişe bakarak yaşamaya çalıştım. Oysa geçmiş bir ev değil, yalnızca uğranacak bir durakmış. Bunu geç fark ettim. Geleceği düşlemek de aynı şekilde yoruyor artık. Planlar, hayaller, hedefler... Hepsi güzel ama bir o kadar ağır. Ne yaparsam yapayım, ya geçmişin gölgesi düşüyor üstlerine ya da geleceğin belirsizliği ürkütüyor beni. Ve ben, en çok hiçbir şey düşünmediğim anlarda huzur buluyorum. Sessiz bir odada, açık bir pencerenin önünde, rüzgârın perdeyle dans ettiği bir an gibi… Ne konuşan var, ne soran. Sadece ben ve dinginlik. Bazen sadece o anda kalabilmek bile iyileştiriyor insanı. Ama galiba asıl mesele bu: geçmişi ait olduğu yerde bırakabilmek. Geleceği oluruna bırakabilmek. Ve şimdiye tutunabilmek. Ben hâlâ öğreniyorum.
1000Kitap
Bir çocuğun kalbiyle kurulan hayaller, bir milletin yarınını değiştirir. 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız kutlu olsun.
1000Kitap