“Önümüzdeki hayat...Her gün başka bi uykuya yatıp bir başka rüya göreceğiz.Halbuki zaman,ağır ağır bizimle beraber akan nehir, bir göle varıyordu.Bu gölde artık biz akmıyor, dalgalanıyorduk.Yahut bana öyle geliyordu.”
Ben ikide birde böyle oluyorum,bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum,bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum.Bu nefret filan değil.. İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile..Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.