“Bu dünya insan için kâfiydi.Bu dünyada insan en güzel,en büyük,en bahtiyar olacak mahluktu.O halde niçin sokakta çıplak çocuklar,aç gezenler,işsiz delikanlılar,titreşen köylüler,yalnız namazlarını ve torunlarını seven ihtiyarlar vardı?”
“Kış güzel şeydir.Tabiat yemişleri,mahsulleri,kuşları ve arılarıyla insanların saadeti için çalıştığı mevsimler ne güzeldir!Çalışan bir kişi için kış bir ılık su,yaz bir serin vantilatördür.”
“Tabiat çırılçıplak,hatta zelzelesi,fırtınasıyla güzel,özlenir bir şey.Bizi kucaklamak,bizi avutmak,bizi çalıştırmak,bize öğretmek için neler yapmaz.O artık bir sır değildir.Bize bir saadeti bağıran,bizi yaşamaya çağıran bir bütündür.”