Korku bir kokudur ki karışmış bu havaya;
Ve sükût bir çığ gibi büyüyen düşüncedir.
Şimdi her kımıldanış usulca,sessizcedir.
Bir torba tutmuş gibi boşlukta bir el güya,
Gülen,ağlıyan başlar düştü aynı torbaya;
Gece bir sebep değil,belki bir neticedir.
Maziyi yâda daldığım zaman,
Nasıl olur da bilmem ki bazan,
Hafızam durur,kaybolur yollar;
Ve sonra birden içime dolar,
Daire gibi genişler sükût,
Der: «İçimde kal,hepsini unut.»!