Ne ıhlamurlar çiçek açacak diye bekledim,
Ne de gelmek ile ilgili umut besledim.
Gidecek yeri olmayan, avare biriydim.
Derken;
Gönlümdeki taşlardan çiçekler yeşerdi,
Sular aktı, çağlayan nehirler toprağıma hayat verdi..
Anladım şairlerin neden beklediğini,
Onulmazların olunurluğuna nasıl inanmak istediğini,
En imkansızda bile en ufak umut kırıntısına neden tutunduğunu..
Sevmek ile başlıyormuş herşey..
Birini, bir şeyi, bir yeri, bir ânı, bir hissi, duyguyu.
Bazen bir hüznü, gökyüzünü, yeryüzünü, yâr yüzünü,
Ve bazen dağı, taşı, toprağı..
Şairler haksız değildi,
Bilmeyenler bizlerdik..
Ehlikelam