Ekim

Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. 
Sayfa 180
Reklam
Ne var ki, önce yaşamam gerekir, yoksa evim olmuş yurdum olmuş kaç para?
Sayfa 104
Her şey olması gerektiği gibi;üzüntülü ve ağır.
Babam benim için "insan" olarak hemen hemen hiç mevcut değildi;yanlız"Baba"dedikleri mücerret bir mefhumun insan şeklinde görünüşüydü.
Sayfa 172
Altına girip saklanabileceğim bir eşya arıyorum, titreyerek bir köşeye büzülüyorum, çılgınlar gibi dua ediyorum:Bir fırtına gibi odama nasıl girdimse , gene öyle penceremden uçup gitmek için dua ediyorum.
Sayfa 64
Reklam