Çapkının cezaya çarptırılması ne kadar adil ise çocuğun ıstırabını anlamak o kadar zordu ve yeryüzünde bir çocuğun acısından, o acının beraberinde getirdiği dehşetten ve bunu açıklamak için bulunacak nedenlerden daha önemli hiçbir şey yoktu aslında...
anladım ki: insanlar; susanı korkak. görmezden geleni aptal,
affetmeyi bileni çantada keklik sanıyorlar.
oysa ki; biz istediğimiz kadar hayatımızdalar.
göz yumduğumuz kadar dürüstler ve sustuğumuz kadar insanlar...
(Şems’i Tebriz’i)