“Bazen öyle bir umutsuzluğa düşüyor ki insan,
Eline dünyaları versen umurunda olmaz,
Çünkü kırgındır hayata karşı,
Kırgındır insanlara,
Etrafında olanlara,
Kırgındır yaşamak zorunda kaldıklarına,
Elinden bişey gelmemesine kırgındır
Boşa giden çabalarından,
Hayallerinin sürekli yıkılmasından,
Hep yanlış anlaşılmaktan,
Bazen yorgundur insan,
Bazen de susar insan
Hani dile gelse dertler,
Dayanamaz yürekler,
Öyle bir gün gelirki;
Dostun bir tebessümü yeter aslında,
Ama bunu bile çok görürler cana,
O yüzden susar,
Sadece susar bazen insan,
Uzun uzun anlatmaya kalksa,
Anlayan olmaz zaten,
Bu yüzden umutsuzca,
Çaresizce sarılır bazen insan,
Bu yüzden yanlızlığa umutsuzca,
Gömülür gider bazen insan
Bazen de uzaklaşır insan,
Sığındığı limanlardan çok uzaklara,
Öyle bir dalıp gidiyor ki;
Uçsuz bucaksız bu kirli dünyanın ortasında,
Kocaman bir mutsuzlukla,