Mert...
"Ya boşver şimdi babasını," dedi Mert. "Öykü çok iyi bir kızmış. Ne dersem güldüğünü farkettin, değil mi? Gülmenin çok yakıştığı insanlardan. Ne dersin? Belki benden hoşlanır."
"Ne trajikomik ama! Belki adımı bile bilmiyordun ama ben senin için ölürdüm."
"Senin için öldürürdüm, Meira."
"Hatırlamıyorum."
"Hatırlayacaksın."
"Sen istediğinde mi?"
"Ben istediğimde."
"Nasıl bakıyormuşum sana, Meira?"
"Sen bana sadece bakmıyorsun," dedim bir çırpıda. "Beni yaşıyor, gözlerinle yiyip bitiriyorsun ve bu o kadar çok dokunuyor ki sana dayanamıyorsun, katlanamıyorsun kendine. Kafanda üç saniye kuralı getirmişsin gibi bana üç saniyeden fazla bakmamak için uğraşıyorsun ki bir zamanların battığın o bataklığa geri çekilmeyesin. "
Düşmanız.
"Bana neler olduğunu anlatabilir misin?" diye sordum. "En azından tanışıyoruz değil mi?"
"Tanışmaktan öteyiz." diye mırıldandı.
"Kimiz peki?" diye soruverdim.
"Düşmanız."