— Sonunda! - dedi onun yanında olan birisi.
Bu sözleri duyan İvan İlyiç, bunları kendi ruhunda tekrarladı: "Sonunda bitti, artık ölüm yok..." dedi kendi kendine.
Ne kadar geriye giderse, o kadar hayat vardı. Hayatta o kadar iyilik vardı ve o kadar da yaşam... İkisi de birbirine karıştı. "Acı kötüleştikçe kötüleşti ve hayat da onunla aynı oranda kötüleştikçe kötüleşti..." diye düşünüyordu. Geride, hayatın başında, orada parlak bir nokta vardı, fakat sonra her şey gittikçe daha karanlık ve daha hızlı olmaya başladı. İvan İlyiç:"Bu, ölümden uzaklığın karesine ters orantılı." diye düşünüyordu.