Ve atmayı unutmuş bir kalp gibiydim; bir yerlerden yeniden kan yürüyordu içime. Sanki damarlarımın içinden değil de doğrudan hayata bağlanıyordum; yaşamak bir fiil olmaktan çıkıp bir hisse dönüşüyordu.
Sanki sen, farkına bile varmadan beni ağır ağır aşındırmış, eksiltmiş sonra bütün bunlar hiç yaşanmamış beni hiç sevmemiş hiç ümit etmemişsin gibi çekip gitmişsin.