Ev, insanın dünyadaki ilk evreniyse, kapıda o evrenin en hassas noktasıdır; içeriyle dışarının birbirine ilk kez tanıdığı yer. Çünkü hatırlamak, çoğu zaman geri dönmek değil; açılmayacağını bilerek beklemektir.
Geçtiğin tanıdık kıyılar var
Yaklaştığında fısıldayan yıllar
Senin gördüğün yelkenler
Başkasının geçtiği
Bir ağırlıkla dolu
Görünmez sıkı bir iple bağlı.
…
Zamanın hızına kapılıp yaşamın doğal ritminden kopmuşuz. Anı yaşamayı unutmuşuz; varlığı meçhul gelecek planlarımız uğruna… Onu “yaşamak” yerine “tüketir” hale gelmişiz