Kişi, hayatındaki en önemli kişinin kendisi, en önemli tanıklığın da kendi tanıklığı olduğunu fark edemezse hiçbir zaman hayatla ilişkisini doğru kuramaz.
Ömrünün son anında şunun farkına vardığını düşün; " Ben aslında hiç yaşamamışım ki. " Dahası bunu da o an idrak ediyorsun. Bence mecazen de olsa cehennemin kapısı işte o zaman açılıyor, yani içindeki cehennemin.
Bu ülkede içindeki çocuk utanca boğulmuş o kadar insan var ki ! Ben onlara 'yetişkin çocuklar' diyorum. Bunlar kötü insanlar değiller ama her türlü kötülüğü de yapabilirler.
İlk defa anladım ki ; paylaşabilmek için insanın simidinin olması yetmiyor, kuşlara da ihtiyaç var. Üstelik kimin kime teşekkür edeceği de belli değil.