"İnsan geçiciliğinin hakkını vermeli," derdi Hayat Hanım. "Aslolan kalıcılık değildir. Herkes bilir bunu ama kimse kulak asmaz. Şu hayatta bir üzüm bağında asma kütüğüne yaslanıp şöyle derin bir öğle uykusu uyuyayım yeter bana, varsın mezar taşımın yeri bilinmeyiversin."