Elif Çay
@elfcyy
İç sesini duyan Allahı bırakıp çığlığını dahi duymayan insanlara yönelmek ne büyük gaflet.
instagram.com/elf_math?igsh=M...
Puan vermedi·116 syf.·
28 saatte okudu
·2024 1. kitabı
Her sabah erken kalkıp kimsenin okumayacağı şeyler yazmanın ya da mutfakta annene yardım etmenin havalı bir tarafı yoktu. İbadet etmenin ilginç bir tarafı yoktu mesela. Zaman istiyordu üstelik. Ama ''modern'' bir kadının günümüz dünyasında dinin geçerliliği hakkında edilen sohbetlerde, ''İnançlıyım,'' diye ahkâm kesmesi, kulakların kabartılmasına sebep oluyordu. Eylemin nerdeyse her türlüsü o eylem hakkında yapılan sohbete kıyasla yavandı. O yüzden ben de bu zamana kadar sadece kavramları sevmiştim, gerçekleri değil.
İleride büyük bir yazar olma hayali kuran, inançlı, güçlü, hassas, dürüst ve adaletli biri olduğumu sanıyordum. Peki bu ahlak kitaplarından fırlamış sıfatların gerektirdiklerini yapıyor muydum? Her sabah kalkıp yazıyor muydum mesela? Ya da gün içinde kozama çekilip varoluşun sırları hakkında tefekkür mü ediyordum? Arkadaş ortamlarında kadının evin içindeki adaletsiz yükü üzerinde ateşli tartışmalara giriyordum ama eve gelince annemin yemek kokan saçlarına, yorgunluktan morarmış gözaltlarına aldırmıyordum.
Bu anıyı kendim mi hatırlıyorum yoks başkalarından o kadar çok dinledim ki hatırladığımı mı sanıyorum emin değilim. Söz konusu çocukluk anılatı olduğunda bu bilinmezlik beni hep rahatsız eder.
"Çocuk olmanın laneti de bu işte," diye düşünüyorum, "büyükler sana öyle az şey anlatıyor ki her bakışı her hareketi takip etmekten helak oluyorsun."