lifertas

Yas dediğin bir kırlangıç. Bir gün bir uyanırsınız ki yok. Gitmiş sanırsınız ama meğersem başka bir yere göç etmiş, tüylerini ısıtmaya. Er ya da geç geri gelir, gene konar kalbinizin üstüne.
Reklam
Hepimiz korkularımızla yoruyoruz kendimizi.
Bazen en alışkın hissettiğin yer aslında en az ait olduğun yerdir.
İnsan diliyle de yoruluyormuş. Yeni anladım.
Eğer başkaları kederini göremiyorsa, bu hüzün ve kederin görünmez olduğu anlamına mı geliyordu yoksa insanların, birbirlerinin hislerine kör ve kayıtsız olduğuna mı?
Reklam