Tolstoy, bencilliğin doğurduğu kötülüğü, cimriliğin beslediği zulmeti tarif ediyor. İyilik, ‘öteki’nin iyiliği üzerinden yürüyor ancak. İnsanlar arasındaki iyilik gözeneklerini açmaya çağıran vahyin sesini yankılandırıyor:
“Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötüdür.”