Uçuruma doğru yol alan ve kendini durdurmayan bir tarla faresi gibiydim.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dikkat: Bedenen ve aklen kendime yetemiyorum.
Bir travma ya da acı karşısında hepimiz farklı şekilde davranırız, en azından terapistim Margaret öyle söylüyor. Bazı insanlar acısını dışa vururken, bazıları onu için de yaşar. Yani acısını içine, derinlere bir yere atar ve orada demlenip büyümesine izin verir.
Anlaşılan dünyanın değişkenliğine ve zalimliğine hava da uyum sağlamıştı.