Çocuk Mateo o kadar mutlu görünüyordu ki. Onu çocukluğundan beri tanımış olmayı diliyordum.
Fazladan bir hafta bile olurdu.
Fazladan bir saat.
Birazcık daha zaman.
‟Hayatımın en güzel anı, Rufus,” dedim. ‟Yaşıyorum. Şu an.”
‟Ben de öyle, dostum.”
‟Son Arkadaş'tan bana ulaştığın için teşekkürler. Ve benim gibi bir kapalı kutunun sahip olmak isteyebilceği en iyi Son Arkadaş olduğun için.”
‟Lütfen, Mateo. Az önce olanlardan sonra bisiklet sürmem gerek ve seni geride bırakmak istemiyorum. Yaşamamız gerek, nokta. Bugünün ikimiz için de nasıl sonlancağını biliyoruz ama bugüne baktığımda boşa harcadığımız dakikalar olduğunu düşünmek istemiyorum. Uyanacağımız bir rüyada değiliz.”